GEINIG
Eens
was dat een bekende kreet waar wij in Nederland maar ook in het buitenland
gewoon voor gingen. Het zat ingebakken in onze volksaard. En men was er trots
op, het was zo’n beetje de basis van de toen geldende normen en waarden,
al heette het in die tijd nog niet zo. Daar hoorde ook nog dat wijzende vingertje
bij, wij weten het en daar wijken wij dus niet vanaf. Nu is “wij” veranderd
in “ik” en steken alleen onze vinger nog omhoog. En als er een
keer iets gezamenlijk moet worden gedaan dan kennen wij gelukkig nog het poldermodel
en in navolging van de groene energie waaien wij eerst met alle winden mee
en ouwehoeren net zo lang tot iedereen toch een beetje zijn of haar zin krijgt.
En bij de evaluatie komen wij er dan weer achter, dat het weer niet is gegaan
zoals wij gedacht en gehoopt hadden.
“Ik zal handhaven”. Wat een prachtig uitgangspunt. Zeker bij franchise
waar het toch gaat om het dupliceren van succes en uniformiteit en discipline
de betonnen basis moet zijn voor een rendabele exploitatie. En het beperken
van de steeds meer beperken van de uitdijende gedoogzone een bittere noodzaak.
Nu de consument niet meer te volgen is in haar uitgave patroon wordt er veel
meer flexibiliteit gevraagd van de ondernemers om de omzetten van verleden
jaar te evenaren laat staan te verbeteren. Het lijkt tegenwoordig wel of indexcijfers
alleen maar uit twee cijfers bestaan. Tenzij je de afgelopen zomer een camping
had ofwel verhuurder was van fantasievolle cabrio’s. Daar is goud geld
verdiend. In franchiseland gaat het behalve wat uitzonderingen iets moeilijker.
Zeker nu gaat het er om de formule uitgangspunten te blijven volgen ofwel te
handhaven. En eventueel met z´n allen aan te passen.
Een beetje franchisegever
is nu druk bezig de formule razendsnel aan de gewijzigde omstandigheden aan
te passen. Er worden nieuwe financieringsvormen gezocht
om de winkel eindelijk aan te passen aan onze veeleisende klanten en misschien
de winkel wel te relokeren. De verpakking moet worden aangepast om onze specialiteit
nog beter te accentueren. Reclame en promotie, natuurlijk daar moet minstens
een procentje bij. Opleiding en training vanzelfsprekend, wij moet toch echt
eens leren hoe de klant graag ontvangen en geholpen wil worden. Maar hoe
loods je deze broodnodige investeringen langs de raad en in het zaaltje. Je
maintiendrai,
wat betekende dat ook alweer.
Ondanks alle briljante uitzonderingen is er toch
ook nog steeds een aantal coaches die eigenlijks niets te vertellen hebben
en waarvan je als franchisenemer
denkt daar wil ik ook niets van weten. Er is dan duidelijk geen sprake van
een gezagsverhouding gebaseerd op kennis en ervaring en dan heeft adviseren
en controleren toch meer iets weg van gesubsidieerd toneel. Daar is bij veel
formules de fee toch niet voor bedoeld. Dus gezellig overleggen met een kopje
koffie en bij voorbaat al weten dat er niets zal veranderen. Tot de volgende
maand dan maar. Want in de franchiseovereenkomst staat dat hij elke maand
langs moet komen. Je maintiendrai, wat betekende dat ook alweer.
En vlak sommige franchisenemers
ook niet uit. Juist in deze tijden komt die blijkbaar onbedwingbare drift naar
boven om het nu maar even zelf te gaan doen.
Als ze dan ook nog een beetje in een ADHD fase zitten is er geen land mee te
bezeilen. Niks formule. Zij zijn immers de onbetwiste eigenaar van de winkel
dus waar hebben wij het over. Er zijn altijd wel een paar adresjes waar ze
bijna dezelfde producten kunnen inkopen en als het dan ook nog naast de kassa
kan is het dubbel feest. En afprijzen, nooit van gehoord. Zolang de klanten
die guldensbedragen nog in euro’s willen betalen is er niets aan de hand.
De meesten zijn duidelijk nog niet aangepast en realiseren zich niet dat de
tijden duidelijk veranderd zijn en dat service en klantvriendelijkheid nu meer
moet zijn dan alleen de kassa aanslaan. Je maintiendrai, wat betekende dat
ook alweer.
Maar goed, we zijn allemaal wel op de een of andere wijze met vrouw,
man, vriend, vriendin, partner of voor welk geluksmodel u ook gekozen heeft
met
vakantie geweest, dus kunnen wij er wel weer even tegenaan. Zelfs in franchiseland,
toch...
Frank R. Marsman |