Ondernemen steunt op een tweetal principes: vrijheid van keuze en handelen en eigen risico. Het begrip ‘vrijheid’ is daarbij cruciaal. Het is nog maar de vraag of echte vrijheid wel bestaat. Eigenlijk zijn we altijd wel ergens van afhankelijk. En die afhankelijkheid beknot ons in die vrijheid. Uiteindelijk zijn wij afhankelijk van onze klanten. Dat die klanten onze maatschappij zelf vertegenwoordigen is een open deur. Ik heb een uitgesproken hekel aan de term ‘verantwoord ondernemen’. Simpelweg omdat ondernemen op zich al ‘verantwoord’ dient te zijn, anders is het geen ‘ondernemen’ meer. Wij moeten altijd rekening houden mét en vaak rekenschap afleggen áán onze omgeving, de maatschappij dus.

Onze beslissing om op welke wijze dan ook te gaan samenwerken is in beginsel een vrije keuze. Sommigen ervaren dat niet zo, bijvoorbeeld omdat zij zich gedwongen voelden door de concurrentieverhouding. Ik zie dat anders. Uitzonderingen daargelaten is er veelal een alternatief. Veel retailers zijn zo langzamerhand onroerendgoedhandelaren geworden. Je kunt ook gewoon stoppen of iets anders gaan doen. Een keuze uit alternatieven is in principe vrij. Maar wel binnen de kaders van het maatschappelijk gebeuren. Binnen dat gebeuren past concurrentiekracht en -macht. Een maatschappij zonder concurrentie is ondenkbaar. Concurrentie is de smeerolie van het ondernemerschap. Ondernemen zonder concurrentie is dus geen ondernemen. Dus:

Vanuit deze redenering is samenwerking het resultaat van een relatief vrije afweging van voor- en nadelen. Geven en nemen. Dat geldt per definitie voor het verschijnsel franchise, of je nu ‘gever’ of ‘nemer’ bent. Er is er maar één, die onze vrije keuze echt beïnvloedt. Daar is ie weer: die consument zelf, die zelf ook geleidelijk aan ‘verstand van zaken’ heeft. Hij/zij eist duidelijke professionele formules, die laten zien waar ze voor staan. Als die professionaliteit door samenwerking kan worden geoptimaliseerd, waarom dan niet? Onduidelijke formules zijn meer ‘winkelsoort’ dan winkelmerk. Winkelsoorten sterven uit. Winkelmerken overleven. Merken moeten waarden hebben, die tot voorkeursposities leiden. Tevens moet het merk een symbool zijn voor bijzondere prestaties. Dat is in ons vak vaak de combinatie van het zweet en kunde om de kassa dagelijks te laten rinkelen. Het managen van alle complexe middelen die ons ter beschikking staan, is niet altijd een simpel gegeven. Op gehelen of delen hebben we daarvoor vaak partners nodig, die iets kunnen toevoegen. Binnen die context is samengaan een maatpak.

Zowel qua gebiedskeuze waarop gaat worden samengewerkt, als qua spelregels.