Minder is meer
Het is eigenlijk jammer dat een samenwerking binnen een franchise in een overeenkomst moet worden vastgelegd. Dat samenwerking niet ongedwongen en informeler kan. Maar zo zit de wereld helaas niet in elkaar. Onze maatschappij 'juridiseert' en de franchiseomgeving ontsnapt hier niet aan. Bij de Nederlandse Franchise Vereniging staan 29 juridische adviseurs ingeschreven. Wie het betrekkelijk geringe aantal nieuwe franchisegevers en zichtbare 'affaires' per jaar ziet kan moeilijk anders concluderen dan dat het merendeel van de ingeschreven juridische adviseurs weinig of geen echte praktijkervaring in franchising opdoet. Want conflicten en procedures komen weinig voor en de periodieke screening van franchiseovereenkomsten door de NFV leidt ook nauwelijks tot juridisch werk.
Franchising moet een vergelijkbare weg op als de medische wereld. Als een specialist niet kan aantonen per jaar een minimum aantal van bepaalde handelingen te verrichten, vervalt automatisch het recht die handelingen te verrichten. Met andere woorden, hij verliest zijn erkenning. Dit voorkomt knoeiwerk en houdt de kwaliteit hoog. Daar is iedereen bij gebaat. En dan bedoel ik voor franchising niet dat een juridisch adviseur moet aantonen dat hij tenminste vijf keer (of zoiets) de model franchiseovereenkomst van de NFV heeft overgeschreven en wat aangepast. Dat is te gemakkelijk. Een juridisch adviseur moet aantonen dat hij werkelijk actief is in de juridische advies- en procespraktijk in franchising. Met duidelijke gevallen.
Ook in franchising (net als in de medische wereld) gaat het om de bescherming van de belangen van de klant. Franchisegever en franchisenemer hebben recht op bescherming tegen niet gekwalificeerde juridische adviseurs.
Wie kijkt naar de inhoud van de relatie tussen een franchisegever en franchisenemer zal erkennen dat het hier gaat om een verticale relatie, een managementrelatie zo u wilt. Immers, de één vertelt de ander wat hij moet doen. Daarbij blijft er een grote mate van vrijheid over het ‘hoe’ van de uitvoering. Er wordt het nodige gedelegeerd, anders werkt het niet. Met eigen verantwoordelijkheden en eigen bevoegdheden. Binnen de spelregels. Eigenlijk kun je stellen dat een managementadviseur vanuit zijn kennis en ervaring meer gekwalificeerd is om rechten en plichten in deze relatie te beschrijven dan een advocaat. Maar dat is wat kort door de bocht. We mogen niet voorbijgaan aan de omgeving en het bestaan van wetten en jurisprudentie. Die zullen noodgedwongen hun neerslag moeten vinden in de verhouding. Anders wordt het een rommeltje. Maar ik wil benadrukken dat de relatie tussen een franchisegever en franchisenemer kwaliteit verdient, waarbij meer dan alleen juridische vaardigheden (zoals inlevingsvermogen in managementsituaties) worden gevraagd. De franchisewereld is er beslist niet mee gediend dat er juridisch adviseurs rondlopen, waarvan niet vaststaat of zij deze kwalificatie voor deze specialisatie kunnen rechtvaardigen. Daarbij komt dat 29 juridische adviseurs voor een betrekkelijk klein werkgebied de indruk wekt dat er kennelijk veel misgaat en er dus wat te halen is. Wat nauwelijks het geval lijkt. Maar zo’n zware aanwezigheid werkt niet positief voor het imago. Misschien moet toch maar eens aan een periodieke keuring worden gedacht om de noodzakelijke kwaliteit op peil te houden. En dan naar minder juridische adviseurs, maar wel de juiste kwaliteit. Wie gaat het toezicht regelen?
Namens de redactie van Franchise+ wens ik alle lezers een goed 2010 toe!!
Jan C. Bezemer, hoofdredacteur |
